1. Haberler
  2. DEVRİMCİ SOSYALİST BASINDAN-SEÇTİKLERİMİZ
  3. Sanayileşmiş Kapitalist Ülkelerde Halk Savaşı Sorunu Üzerine

Sanayileşmiş Kapitalist Ülkelerde Halk Savaşı Sorunu Üzerine

featured
service

(JOSE MARIA SISON 05 HAZİRAN 2019)

Mao’nun Çin’de yürüttüğü gibi uzun süreli bir halk savaşının, sanayi proletaryasının çoğunluğu oluşturduğu ve köylülüğün bir azınlık sınıfı haline geldiği kapitalist ülkelerde başarıyla yürütülüp yürütülemeyeceği, proleter devrimciler tarafından bana birçok kez sorulmuştur.
Bu soruyu tarih ve toplumsal koşullar temelinde ve endüstriyel kapitalist ülkelerin mevcut anayasal ve yasal sınırları içinde teorik ve varsayımsal bir şekilde yanıtlamaya çalışacağım. Bu süreçte, bazı kişilerin Mao’nun uzun süreli halk savaşı teorisinin evrensel olarak geçerli ve uygulanabilir olduğu fikrini ele alacağım.

Çin ve Filipinler’de Uzun Süreli Halk Savaşı

Mao, proletaryanın devrimci partisinin kronik kriz içindeki yarı sömürge ve yarı feodal bir ülkede başarılı bir demokratik halk devrimi gerçekleştirmesi için uzun süreli halk savaşının sadece mümkün değil, aynı zamanda gerekli olduğunu kendi zamanında açıklamıştır.

Proleter devrimciler, kırlardan şehirleri kuşatma stratejisini uygulayarak, geniş bir manevra alanı olarak kırlardan yararlanarak ve devrimin temel gücü olarak köylü kitlelerinin desteğini alarak, halk ordusunun küçük ve zayıf bir yapıdan aşamalı olarak büyük ve güçlü bir ordu haline gelmesine öncülük edebilirler.

Çin Komünist Partisi, nihayetinde şehirleri ele geçirmek ve böylece halkın demokrasi ve sosyalizm mücadelesini kazanmak için yeterli silahlı ve siyasi gücü biriktirmek amacıyla kırsal kesimi uzun bir süre başarıyla kullanabildi.

Filipinler’in silahlı devrim için özel koşullarına ilişkin yazılarımda Mao’nun uzun süreli halk savaşı teori ve pratiğine bağlı kaldım. Ve diğer hususların yanı sıra Filipinler’in takımadalı ve dağlık karakterini de dikkate aldım.

Filipinler Komünist Partisi önderliğindeki silahlı devrim, ABD ve kukla rejimlerin onu ezmeye yönelik tüm stratejik planlarına ve Çin’de kapitalizmin tam anlamıyla restorasyonu ve 1991’den bu yana Sovyetler Birliği’nin çöküşü gibi dünyadaki köklü değişikliklere rağmen, uzun süreli halk savaşı stratejik çizgisini yürüterek 50 yılı aşkın bir süredir kendini korumayı ve güç kazanmayı başardı.

Endüstriyel kapitalist ülkelerde, proleter devrimciler devrimci savaşa kırda küçük ve zayıf bir halk ordusuyla başlayamaz ve savaşı sürdürmek için kırdaki geniş alanı ve belirsiz zamanı kullanmayı umamazlar.

Bu ordu ilk taktik saldırıyı başlatmaya cesaret eder etmez, devasa silahlı ordu ve tekelci burjuvazinin son derece birleşik ekonomik, iletişim ve ulaşım sistemi tarafından ezilecektir.

Bununla birlikte, “halk savaşı” terimi, endüstriyel kapitalist bir ülkede burjuva devletini devirmek için halk tarafından gerekli silahlı devrim anlamında esnek bir şekilde kullanılabilir. Ama kesinlikle uzatılması gereken şey, halkın ezici katılımıyla silahlı devrime hazırlıktır.

Lenin’in işaret ettiği gibi, kapitalist sistem, egemen sınıfın artık eski tarzda yönetemeyeceği kadar ağır bir krizle sarsılmadıkça, halk devrimci değişimi arzulamadıkça ve proletaryanın devrimci partisi devrime önderlik edecek kadar güçlü olmadıkça devrim kazanamaz.

Devrimin nesnel koşulları ve öznel faktörleri dikkate alınmaksızın kentte ya da kırda silahlı devrimi ateşlemek beyhudedir. Kapitalist devlete karşı bir kentsel silahlı ayaklanma ancak kendi iç krizi, dünya kapitalist sisteminin krizi, kapitalistler arası ya da emperyalistler arası bir savaşa dahil olması ve yeterli silahlı güce sahip devrimci kitle hareketinin yükselmesi sonucunda başarıya ulaşabilir.

Silahlı Proleter Devrimin Tarihsel Örnekleri

1871 Paris Komünü, Fransa’nın Fransa-Prusya savaşıyla meşgul olduğu bir dönemde proleter devrimcilerin başarılı bir kentsel ayaklanma yürütebileceğini ve silahlı şehir muhafızlarının proleter kitlelerin ezici desteğiyle ayaklanmayı bizzat gerçekleştirebileceğini gösterdi.

Emperyalist Rusya’da Bolşevikler, Çarlık ordusu içinde devrimci tohumlar olarak kadrolar ekme öngörüsüne sahipti. Birinci Dünya Savaşı sırasında halk gibi asker kitleleri de hoşnutsuzluğa kapılınca, önce Çar’ı sonra da Kerenski burjuva hükümetini devirmek için ayaklandılar. Ardından, geniş Rus imparatorluğunun kırsal kesimlerinde gericilere ve yabancı müdahalecilere karşı başarılı bir savaş yürüttüler.

Tekelci burjuvazi tarafından Almanya’yı yönetmek ve proletaryayı ve onun devrimci partisini bastırmak için doğrudan devlet terörizmini kullanmak üzere tercih edilmelerinden önce bile, Alman faşistleri silahlı gruplarını ya da paramiliter örgütlerini kurdular ve işçi grevlerini ve halk protestolarını kırmak için kapitalist devletin ordusu ve polisiyle işbirliği yaptılar.

Weimar Cumhuriyeti’nin ağır krizi sırasında Alman komünistleri ve sosyal demokratları da kendi silahlı gruplarına sahipti ancak kritik noktada faşistler tarafından geçildiler. Ancak proleter devrimcilerin ve halkın silahlı devrimin hem hazırlıklarında hem de fiilen yürütülmesinde her zaman üstün ve başarılı olmak için çaba göstermesi gerektiği dersi geçerliliğini korumaktadır.

2. Dünya Savaşı sırasında partizanlar, Fransa, İtalya ve başka yerler gibi birçok Avrupa ülkesinde faşistlere karşı partizan savaşı yürütmek için ortaya çıkabildi. Faşizmin ilk kez 1922’de iktidara geldiği yerlerde, komünistler ve halk, faşist diktatörü asıp devlet iktidarını ele geçirmenin eşiğine gelene kadar hem kentsel hem de kırsal alanlarda gerilla savaşı yürüttü.

Yukarıda belirtilen tarihsel gerçeklere dayanarak, örgütlü devrimci proletarya ve kitleler için kapitalist sistemin krize eğilimli olduğunu ve tekelci burjuvazinin proleter devrimin önünü kesmek için faşizme başvurduğunu varsaymak ve öngörmek her zaman akıllıca olacaktır. Kapitalizmde sosyalizmin maddi temeli mevcut olsa bile, sosyalizmin zafere ulaşabilmesi için proletaryanın önce faşizmi yenmesi, dolayısıyla demokrasi savaşını kazanması gerekir.

Proleter devrimcilerin kendilerini silahlandırmaları, bilinçli bir şekilde disipline etmeleri ve gelecekteki silahlı çatışmalara hazırlanmak için politik-askeri eğitim yapmaları mantıklı ve gereklidir. Proleter devrimcilerin silahlı yeteneklerinin her şeyden önce ideolojik, siyasi ve örgütsel ilke ve kurallara bağlı olduğunu varsayıyorum. Bolşeviklerin yaptığı gibi, proleter devrimciler de gerici orduda devrimci çalışma için kadrolar görevlendirebilir, özellikle de askerlerin çoğu işçi sınıfından geldiği için. Kapitalist bir devlet gelecekte kriz ve savaş nedeniyle öylesine zayıf düşebilir ki, gerici silahlı kuvvetleri 1. Dünya Savaşı’ndaki Çarlık ordusu gibi dağılma eğilimine girebilir.

İrlanda ve Filistin’deki devrimci silahlı örgütler, onlarca yıl boyunca gizlice silah elde etme ve saklama ve en sınırlı ve zor koşullar altında küçük çaplı saldırılar başlatma konusunda, işgalci bir güce karşı çıkan tüm toplulukların kitlesel desteğine bağlı olarak bilinçli disiplin, beceri, beceriklilik ve dayanıklılık açısından iyi örnekler sunmaktadır. Ancak bu örgütler, bugün kapitalist ülkelerde pek de sık rastlanmayan gelişim süreçleri ve durumları yaşamaktadırlar.

Proletaryanın Silahlandırılmasına İlişkin Düşünceler 

Liberal-demokratik olduğunu iddia eden endüstriyel kapitalist ülkelerin mevcut anayasal ve yasal standartlarına göre, herhangi bir birey spor ve suçlulara karşı kendini savunma amacıyla ve devletin zalim ve baskıcı olma potansiyeline karşı yasal olarak ateşli silah edinebilir.

Amerika Birleşik Devletleri’nde de silah üreticileri, burjuva liberallerin daha sıkı silah ruhsatı yasaları, beyaz üstünlükçülerin ve abartılı cihatçıların silahsızlandırılması ve silahların en başta ABD’nin emperyalizm ve anlamsız şiddet kültüründen büyük ölçüde etkilenen çocukların erişemeyeceği yerlerde tutulması yönündeki yaygaralarına rağmen, silah satışı için iç pazarı geniş tutmak amacıyla vatandaşların anayasal silah taşıma hakkına başvurmaktadır.

Pek çok endüstriyel kapitalist ülkede, vatandaşların askeri eğitim sırasında edindikleri ateşli silahları burjuva devletinin himayesi altında bulundurmalarına izin verilmektedir. Ve birkaç Amerikalı çılgın ve birkaç çocuğun okullarda ve diğer kamusal alanlarda masum insanları vurmak ve öldürmek için evdeki cephanelikten ateşli silahlar kullanması gibi bir sorunları yoktur.

Bu nedenle proleterleri ateşli silahlarla sportif silah kulüpleri, topluluk öz savunma örgütleri ve kamusal etkinlikler ve yapılar için gönüllü güvenlik olarak örgütlemek mümkündür. Ancak elbette silahlı insan gruplarını teşhir etmek ve aynı zamanda provokatif bir şekilde kendilerini kapitalist devlete, onun ordusuna ve polisine karşı ilan etmek akıllıca değildir.

Böylesi bir tedbirsizlik, Kara Panterler’in tarihsel örneğinde olduğu gibi, devletin şiddet kullanarak bastırma önlemlerini derhal harekete geçirecektir. Kapitalist toplumlarda, silahlarıyla ve askeri eğitim ve tatbikatlarıyla alenen övünme ayrıcalığına sahip olanlar faşistler ve diğer gerici silahlı gruplardır.

Ayrıca, yasal ve barışçıl olması gereken ve insanların çoğunun silahsız olduğu ve silahlı bir ayaklanma başlatmaya hazır olmaktan uzak olduğu kitlesel protestolara silah getirmek de akıllıca değildir. Proletaryanın devrimci partisinin, koşullar silahlı devrim için olgunlaşmadan önce bir halk ordusu kurma niyetini açıkça ilan etmemesi akıllıca olacaktır.

Silah ruhsatı yasaları ne olursa olsun ve ne kadar katı olursa olsun, halk arasında kendi özel garajlarında ve çalışma kulübelerinde gizlice ateşli silahlar yapmak için beceri, malzeme ve ekipmana sahip olanlar da vardır. Faşistlere ve kapitalist devlete karşı halk savaşına hazırlanmak için uzun vadeli bir çaba içinde olan halk, ateşli silahlar edinebilir ve yapabilir.

Belirli bir kapitalist ülkede savaşmak ve silah kullanmak için henüz koşullar oluşmamışken, proleter devrimciler kitleleri yasal ve ikna edici yollarla uyandırmaya, örgütlemeye ve harekete geçirmeye devam etmeli, gerektiğinde faşistlere ve kapitalist devlete karşı kesin bir başarıyla karşılık verebilecek öz savunma araçlarına sahip olduklarından emin olmalıdırlar.

Ateşli silahları edinmek ya da yapmaktan çok daha önemli olan, proletaryayı ve partisini gerçekten devrimci kılacak ideolojik, politik ve örgütsel görevleri yerine getirmektir. Ancak, elbette, faşistler iktidara gelmeden önce ateşli silahlara sahip olmak, faşistler zaten iktidarı ele geçirme sürecindeyken hiç sahip olmamaktan daha önemlidir.

Vurgulama amacıyla tekrar etmek gerekirse, ABD’de bile, devletin silahları tekeline almasını engellemek ve böylece vatandaşların zalim ya da baskıcı bir hükümet ortaya çıktığında buna karşı çıkmak ve devirmek için silaha sahip olmalarını sağlamak için halkın anayasal olarak ateşli silahlara sahip olma hakkı vardır. Ve vatandaşların silah taşıması için pek çok özel yasal neden vardır.

Kötüleşen Küresel Koşullar ve Proleter Enternasyonalizmi 

Kapitalizmin tam anlamıyla restorasyonu ve Sovyetler Birliği’nin çöküşünün ardından, ABD emperyalizmi tek kutuplu bir dünyada tek süper güç statüsüne sahip oldu ve neoliberal ekonomi politikasını ve neo-muhafazakar askeri politikasını pervasız ve saldırgan bir şekilde uygulamaya devam ederek farkında olmadan kendi gücünün altını oydu ve stratejik düşüşünü hızlandırdı. Şimdi Trump yönetimindeki ABD, her zamankinden daha korumacı ve daha kavgacı davranıyor.

ABD’nin stratejik gerilemesi, 2008 krizinden bu yana ekonomik ve finansal açıdan belirginleşti, ancak ABD daha kavgacı hale geldi. Çin ve Rusya’nın yeni emperyalist güçler olarak yükselişi, dünya kapitalist sisteminin krizini şiddetlendirmiş ve çok kutuplu bir dünyada emperyalistler arası çelişkileri yoğunlaştırmıştır.

Emperyalist güçler her zaman krizin yükünü proletaryaya ve dünya halklarına yıkmaya çalışmakta, bunun sonucunda da baskı ve sömürünün artmasına ve nihayetinde direnmeye itilmektedirler. Emperyalistler bir gün silahlı devrim konusunu bazı kapitalist ülkelerdeki proleter devrimcilere ve kitlelere dayatacaktır. Şu anda emperyalist devletler daha baskıcı hale gelmekte ve faşist hareketler üretmektedir.

Proleter devrimciler henüz herhangi bir kapitalist ülkede silahlı bir devrim başlatma ihtiyacıyla karşı karşıya olmasalar da, proleter enternasyonalizmi ve anti-emperyalist dayanışma ruhuyla, silahlar ve bunları yapma becerileri de dahil olmak üzere devrimci fikirlerini, deneyimlerini ve yeteneklerini, azgelişmiş ülkelerde silahlı devrime hazırlanan veya halihazırda silahlı devrime katılan proletarya ve halklarla paylaşmayı düşünebilirler.

Azgelişmiş ülkelerde ya da dünyanın kırsal kesimlerinde halk savaşının yayılması ve gelişmesi, kapitalist ülkelerde silahlı devrimin yükselişine yardımcı olabilir. Şu anda ABD’nin başını çektiği emperyalist güçler azgelişmiş ülkelerde geniş çaplı askeri müdahale ve saldırı savaşları yürütmektedir. Bu nedenle, proleter enternasyonalizminin ve anti-emperyalist dayanışmanın tüm somut eylemlerine acilen ihtiyaç vardır.

Tamamlayıcı Not: Herhangi bir endüstriyel kapitalist ülkede uzun süreli halk savaşı yürütmek, bunu dogmatik bir şekilde ileri sürmek veya makalemin her bölümünü bağlamından koparmak meselesi değildir.

On yıllardır emperyalist ülkelerde uzun süreli bir halk savaşı yürütme fikrini ya da tehdidini duydum ama bugüne kadar hiçbir Maoist partinin bunu ilan ettiğini ve herhangi bir emperyalist ülkede fiilen başlattığını görmedim.

Aslında, endüstriyel olarak gelişmiş bir kapitalist ülkede, ekonominin sanayi ve hizmet sektörlerindeki büyük proleter kitlelerin katılımıyla herhangi bir silahlı devrime önderlik edebilecek kadar güçlü bir Maoist partiden haberdar değilim. Endüstriyel kapitalist ülkelerin hiçbirinde, 1917 Ekim devrimine giden süreçte sendikalarda ve işçi kooperatiflerinde Bolşevik parti kadar güçlü bir Maoist parti yoktur.

Hiçbir endüstriyel kapitalist ülkede uzun süreli bir halk savaşı yaşanmamaktadır. Uzatılmış olan şey, uzun süreli bir halk savaşı yürütme olasılığı hakkında sadece boş bir konuşma ya da sıcak havadır. Bunun için hiçbir ciddi hazırlık yapılmamaktadır. Öznel faktörlere ve nesnel koşullara bağlı olarak belirli bir süre için hazırlık yapılmadan böyle bir halk savaşı asla olamaz. Böyle bir silahlı halk devriminin başlangıcını hazırlamak ve gerçekleştirmek en az birkaç yıl alacaktır.

Sanayileşmiş kapitalist bir ülkede süresi ve ölçeği ne olursa olsun bir halk savaşı ancak ideolojik çalışma, siyasi eğitim ve kitle çalışması, parti ve kitle örgütlenmesi, gizli silah birikimi, siyasi-askeri eğitim ve gerici silahlı kuvvetlere Bolşevik tarzda nüfuz etme hazırlıklarından sonra mümkündür. Bu tür hazırlıklar ya da bunlara ilişkin öneriler küçümsenmemeli ya da hor görülmemelidir.

Bu hazırlıklar, emperyalist krizler ve savaşlardan, emperyalist güçler arasındaki bölünmelerden, emperyalist ülkelerdeki gerici gruplar arasındaki şiddetli çelişkilerden, azgelişmiş ülkelerde kaydedilen devrimci ilerlemelerden, proletaryanın ve halkın devrimci değişim arzusundan ve devrimci partinin milyonlarca insanın silahlı devrimine önderlik etme gücünden yararlanmalıdır.

Komünist Manifesto’nun burjuva sınıf diktatörlüğüne karşı demokrasi savaşını kazanma yönündeki kalıcı öğüdünü küçümseyen ve sözünü ettiğim öznel güçlerin gerekli hazırlıkları ve elverişli nesnel koşullar olmaksızın endüstriyel kapitalist bir ülkede bir halk savaşı ilan etmek ve başlatmak için yaygara koparan yalnızca bir “Sol” oportünist, sahte bir Maoist ya da hatta bir ajan provokatördür.

Demokrasi için mücadeleyi kazanmak, burjuvaziyle yalnızca kendi sınıf diktatörlüğünün sınırları içinde rekabet etmek değil, tekelci burjuvazinin kendisini ılımlılığın merkezi olarak yanlış tanıtma ve reformizmi ya da sosyal demokrasiyi ve faşizmi proleter devrimi zayıflatarak ya da yok ederek engellemek için iki kolu olarak kullanma girişimine karşı mümkün olan ve gerekli olan her şekilde mücadele etmek anlamına gelir.

Herhangi bir ülkede, ciddi Maoist parti silahlı devrim için somut planlar ve hazırlıklar yapar. Filipinli proleter devrimciler Marksizm-Leninizm-Maoizm’in teori ve pratiğini incelemeli, demokratik halk devriminin genel çizgisini ve uzun süreli halk savaşının stratejik çizgisini ortaya koymalı, ABD emperyalizmine ve yerel sömürücü sınıflara karşı halkın devrimci mücadelesinin silahları olarak partiyi, halk ordusunu ve birleşik cepheyi geliştirme çabası içinde toplumsal inceleme ve kitle çalışması yürütmelidir.

Filipinli proleter devrimciler, 26 Aralık 1968’de Filipinler Komünist Partisi’nin ve 29 Mart 1969’da Yeni Halk Ordusu’nun yeniden kuruluşuna hazırlanmak için tam on yıllık ideolojik, siyasi ve örgütsel çalışmayı ve yaklaşık beş yıllık siyasi-askeri eğitimi ve 1950’den 1952’ye kadar ana gücü yok edilmiş olan eski halk ordusunun kalıntılarıyla bağlantı kurmayı kullanmışlardır.

Komünistler ideolojik konumlarını ve siyasi programlarını ilan ederler ve burjuvazinin sınıf diktatörlüğünü yıkıp yerine proletaryanın diktatörlüğünü getirme nihai hedeflerini asla gizlemezler. Ancak proleter-sosyalist devrime doğru devrimci kitle hareketini geliştirmek için hem açık ve yasal hem de gizli ve yasal olmayan mücadele biçimlerini ve yöntemlerini kullanacak kadar akıllıdırlar. Ve “Sol” ve Sağ oportünist, sahte Maoist ya da Ajan tuzaklarına düşmeyecek kadar da basiretlidirler.

Kaynak: https://cpp.ph/2019/06/05/on-the-question-of-peoples-war-in-industrial-capitalist-countries/

Sanayileşmiş Kapitalist Ülkelerde Halk Savaşı Sorunu Üzerine
Giriş Yap

Devrimci Demokrasi ayrıcalıklarından yararlanmak için hemen giriş yapın veya hesap oluşturun, üstelik tamamen ücretsiz!

Bizi Takip Edin